Abstract
କ୍ଷୁଦ୍ରଗଳ୍ପର ପ୍ରାରମ୍ଭ ଯେପରି ଆକସ୍ମିକ ହୋଇଥାଏ, ତା’ର ସମାପ୍ତି ମଧ୍ୟ ସେହିପରି ଆବେଗପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଅସମାପ୍ତ ରହିଥାଏ । ସେଠାରେ ବସ୍ତୁତଃ ଜୀବନର ଏକ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱମୟ ମୁହୂର୍ତ୍ତଟି ଏକ ବିଶେଷ ଚରିତ୍ରର ଅବଲମ୍ୱନରେ ଏପରି ନାଟକୀୟତା ସୃଷ୍ଟିକରେ । ଯାହା କ୍ଷୁଦ୍ରଗଳ୍ପର ଶୈଳୀକୁ ସାର୍ଥକ କରିବା ସଂଗେ ସଂଗେ ତା’ର ସମଗ୍ର ଅନୁଭୂତି ଓ ଆବେଦନକୁ ମଧ୍ୟ ରସାଣିତ କରିଦିଏ । ତେବେ କ୍ଷୁଦ୍ରଗଳ୍ପରେ ଏ ନାଟକୀୟତା ଅନେକ ସମୟରେ ଶୈଳୀଗତ । ଫଳରେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ, ଉତ୍କଣ୍ଠା, ବିସ୍ମୟ ନାନା ଭାବରେ, ନାନା ପରିସ୍ଥିତିରେ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥାଏ ଏବଂ ଏହା ଗଳ୍ପକୁ ଅଶେଷ ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ ଭରିଦିଏ । ଗଳ୍ପଟିର ପ୍ରବାହ ଭିତରେ ବେଳେବେଳେ ଆଶାତୀତ ଏକ ଏକ ଘଟଣା ଘଟେ ଏବଂ ତାହା ହିଁ ଗଳ୍ପଟିକୁ ନାଟକୀୟ ମୋଡ଼ ଦେଇଥାଏ । ଗାଳ୍ପିକ ଅଖିଳମୋହନ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କ ଗଳ୍ପରେ ପାଠକ ନାଟକୀୟତାର ସ୍ୱର ଆମେ ଅନେକାଂଶରେ ଗୁଞ୍ଜରିତ ହେଉଥିବାର ଅନୁଭବ କରିଥା’ନ୍ତି ।